Pavol Rankov
Brno
So 23.7. v 20:30
Košice
N 24.7. v 19:00
Ostrava
Pn 25.7. v 20:30
Wroclaw
Wt 26.7. v 20:30
Powieściowe porozumienie z rodzicami
Prozaik, publicysta, eseista. Urodził się 16 września 1964 r. w Popradzie. Skończył studia bibliotekarskie na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Komeńskiego w Bratysławie, gdzie od 1993 roku pracuje jako asystent naukowy. Wydał cztery utwory prozatorskie (Z dystansem czasowym – S odstupom času, 1995; My i oni / Oni i my – My a oni / Oni a my, 2001; W bezpośredniej bliskości – V tesnej blízkosti, 2004; Stało się pierwszego września [albo innym razem] – Stalo sa prvého septembra [alebo inokedy], 2008) i tom esejów Komunikowanie masowe, środki masowego przekazu i społeczeństwo informacyjne (Masová komunikácia, masmédiá a informačná spoločnosť) (2002). Brał udział w kilku badaniach stanu i poziomu czytelnictwa na Słowacji. „Pavol Rankov stara się w swoich powieściach porozumieć z generacją swoich rodziców, a zwłaszcza z tym, co historia włożyła na jej barki, z czym musiała się pogodzić i czemu musiała stawić czoła,“ napisał o jego ostatnim utworze Jiří Trávníček.
Quo vadis według Pavla Rankova
Zwrot „Quo vadis?“ dla pisarza zawsze wiąże się z jego pisaniem. W prostszej formie równa się ona grzecznościowemu pytaniu, którym prezenterzy zazwyczaj kończą spotkania z czytelnikami – „Co Maestro teraz przygotowuje dla swoich czytelników?“ Ale pisarz zwykle zadaje sam sobie pytanie „Quo vadis?“ w nieco bardziej skomplikowanym kontekście. Pyta się o znaczenie swojego pisania. Czy ma sens dodawać kolejne książki do tych milionów tomów, które są poukładane na półkach bibliotek i księgarń na całym świecie? Jak tu zaczynać nową opowieść czy opowiadanie, kiedy Proces, Lolita, Sto lat samotności i Słownik Chazarski są już napisane i nie trzeba dodawać do nich ani słowa. Stać oczy w oczy z doskonalośćią jest jak myśleć o śmierci. Czasem lepiej udawać, że one nie istnieją. Więc: Quo vadis? No przecież – pisać!